Γράφει η Κατερίνα Μόσχου, Founder & Managing Partner της Human2Human.
Πρόκειται για μια ψυχική ουλή.
Ένα ίχνος που μένει στο σώμα και θυμίζει μια πληγή. Και οι ψυχικές ουλές, αν και αόρατες, είναι διαρκώς ζωντανές. Δεν παύουν να ανοίγουν και δεν επουλώνονται ποτέ εντελώς.
Ίσως να είναι το ορατό σημάδι του αναγκαστικά ανολοκλήρωτου χαρακτήρα των πενθών μας, όπως αναφέρει και ο Μassimo Recalcati. *
Η συμβίωση με ένα αυτοάνοσο νόσημα είναι σαν να συγκατοικείς με έναν απρόβλεπτο επισκέπτη που δεν ξέρεις πότε θα κάνει την εμφάνισή του και πόσο θα επηρεάσει τη ζωή σου. Ξυπνάς το πρωί και αναρωτιέσαι: «Σήμερα θα έχω δυνάμεις; Θα μπορέσω να κάνω όσα επιθυμώ; Πώς και με προδίδει το σώμα μου;».
Έχει φόβο, θυμό, απογοήτευση, μοναξιά. Χρειάζεται να εξηγείς συνεχώς μια κούραση που οι άλλοι αδυνατούν να δουν. Έναν πόνο που δεν μπορούν να αισθανθούν. Ίσως να σχετίζεται και με την απώλεια της ανεμελιάς που χάθηκε.
Όμως, μέσα σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή γεννιέται μια διαφορετική δύναμη. Η δύναμη της αποδοχής, της υπομονής και της αυτοφροντίδας.
Η ανάγκη να ζητήσεις βοήθεια, γιατί όχι, δεν είναι αδυναμία.
Η ανάγκη να βάλεις πιο ευέλικτα όρια στη ζωή σου, γιατί όχι, δεν είναι προδοσία.
Η ανάγκη να επιτρέψεις στον εαυτό σου να ξεκουραστεί χωρίς ενοχές, γιατί όχι, δεν ευθύνεσαι εσύ για τα δύσκολα και τα άδικα που συμβαίνουν γύρω σου.
Και είναι τότε που μαθαίνεις πώς να βρίσκεις χαρά στις μικρές στιγμές. Και είναι τότε που μαθαίνεις πως ένα αυτοάνοσο νόσημα δεν είναι όλη σου η ταυτότητα. Είναι ένα κομμάτι της ζωής σου, όχι ολόκληρη η ζωή σου. Και ίσως η μεγαλύτερη νίκη να μην είναι να το νικήσεις, αλλά να μάθεις να ζεις μαζί του, χωρίς να πάψεις να ονειρεύεσαι, να αγαπάς και να ελπίζεις.
Και είναι τότε που μαθαίνεις πως μέσα σε αυτή τη διαδρομή, υπάρχει κάτι βαθιά ελπιδοφόρο και φωτεινό: Η δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης!
Οι σχέσεις μπορούν να γίνουν ένας τόπος ανακούφισης, αποδοχής και συναισθηματικής θεραπείας. Ένας άνθρωπος που θα σε ακούσει χωρίς να σε κρίνει, μια αγκαλιά που δεν ζητά εξηγήσεις, μια παρουσία που σου υπενθυμίζει ότι δεν είσαι μόνος. Αυτές οι μικρές, καθημερινές στιγμές αγάπης έχουν τεράστια αξία.
Όταν νιώθουμε ότι μας βλέπουν, μας καταλαβαίνουν και μας αποδέχονται όπως ακριβώς είμαστε, κάτι μέσα μας μαλακώνει. Το άγχος μπορεί να υποχωρήσει, η ελπίδα να ξαναγεννηθεί και η δύναμη να βρει χώρο να ανθίσει.
Οι ουσιαστικές σχέσεις δεν θεραπεύουν το αυτοάνοσο νόσημα, μπορούν όμως να λειτουργήσουν θεραπευτικά για την ψυχή, να ενισχύσουν την ανθεκτικότητά σου και να κάνουν τη διαδρομή σου πιο φωτεινή.
Γιατί η ζωή δεν ορίζεται μόνο από όσα συμβαίνουν στο σώμα μας, αλλά και από την αγάπη που δίνουμε και λαμβάνουμε.
Και ίσως ένα από τα πιο όμορφα δώρα που μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον είναι να γίνουμε ένας ασφαλής τόπος μέσα στον οποίο ο άλλος μπορεί να υπάρχει, χωρίς φόβο, χωρίς προσποίηση, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.
Η δύναμη της αγάπης και οι ανθρώπινες σχέσεις, μπορούν να λειτουργήσουν ως ένα απαλό καταφύγιο. Το σώμα μπορεί να κουράζεται, μα η ψυχή έχει ανάγκη να ονειρεύεται!
Πηγές:
- Massimo Recalcati, Tο Φως των Νεκρών Αστεριών, Εκδόσεις Κέλευθος.
- Alice Miller, Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ, Εκδόσεις Ροές.
- Σάββας Σαββόπουλος, Σώμα από ουρανό Ψυχή από χώμα, Εκδόσεις Παπαδόπουλος.