Γράφει η διοικητική ομάδα της Human2Human.
Κάποτε πίστευα πως η αγάπη έπρεπε να μοιάζει με ταινία,
με τέλειο συγχρονισμό, τέλεια λόγια, τέλειες ιστορίες.
με τέλειο συγχρονισμό, τέλεια λόγια, τέλειες ιστορίες.
Μα έμαθα πως οι αληθινές καρδιές δεν λάμπουν έτσι,
ραγίζουν λίγο και ύστερα ξαναβρίσκουν τον δρόμο τους.
Υπήρξαν φορές που επέλεξα τη σιωπή,
που έκρυψα τον πόνο μου για να μπορέσω να αντέξω.
Κι άλλες φορές που έφυγα μακριά,
πριν προλάβει κάποιος να μου ζητήσει να μείνω.
που έκρυψα τον πόνο μου για να μπορέσω να αντέξω.
Κι άλλες φορές που έφυγα μακριά,
πριν προλάβει κάποιος να μου ζητήσει να μείνω.
Μα τώρα όλα μοιάζουν πιο ξεκάθαρα από ποτέ,
η αγάπη δεν είναι μάχη, ούτε πόλεμος.
η αγάπη δεν είναι μάχη, ούτε πόλεμος.
Γι’ αυτό, αν είσαι εδώ μαζί μου απόψε,
μην προσπαθείς να είσαι τέλειος, αρκεί να είσαι δικός μου.
μην προσπαθείς να είσαι τέλειος, αρκεί να είσαι δικός μου.
Δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειοι για να είναι αληθινή η αγάπη,
αρκεί να νιώθουμε όσα έχουμε μέσα μας.
Με όλες τις πληγές, τις σιωπές και τον πόνο,
μπορούμε να αγαπάμε, όσα κι αν αλλάξουν στον δρόμο.
αρκεί να νιώθουμε όσα έχουμε μέσα μας.
Με όλες τις πληγές, τις σιωπές και τον πόνο,
μπορούμε να αγαπάμε, όσα κι αν αλλάξουν στον δρόμο.
Δεν χρειάζεται να με διορθώσεις,
ούτε να σώσεις την καρδιά μου.
Μόνο όταν νιώθω πως λυγίζω,
θέλω να μένεις εκεί, στο πλευρό μου.
ούτε να σώσεις την καρδιά μου.
Μόνο όταν νιώθω πως λυγίζω,
θέλω να μένεις εκεί, στο πλευρό μου.
Κι αν ο κόσμος συνεχίσει να μας κρίνει,
ας λένε ό,τι θέλουν, ας μιλούν.
Είμαστε απλώς δυο ατελείς ψυχές,
που μαθαίνουν να αγαπούν μέσα από τη διαδρομή.
ας λένε ό,τι θέλουν, ας μιλούν.
Είμαστε απλώς δυο ατελείς ψυχές,
που μαθαίνουν να αγαπούν μέσα από τη διαδρομή.
Γι’ αυτό, κράτα το χέρι μου, μη μ’ αφήσεις,
ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν να γκρεμίζονται.
Γιατί προτιμώ να σ’ αγαπώ με όλες σου τις πληγές,
παρά να μη σ’ αγαπήσω καθόλου.
ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν να γκρεμίζονται.
Γιατί προτιμώ να σ’ αγαπώ με όλες σου τις πληγές,
παρά να μη σ’ αγαπήσω καθόλου.
Σταμάτησα να προσπαθώ να είμαι αρκετός για όλους,
τώρα με νοιάζει μόνο να είμαι αρκετός για μένα.
Και κάπως έτσι, μέσα σε όλο εκείνο το χάος, βρήκα γαλήνη,
όχι προσπαθώντας να γίνω τέλειος, μα μαθαίνοντας να είμαι ελεύθερος.
τώρα με νοιάζει μόνο να είμαι αρκετός για μένα.
Και κάπως έτσι, μέσα σε όλο εκείνο το χάος, βρήκα γαλήνη,
όχι προσπαθώντας να γίνω τέλειος, μα μαθαίνοντας να είμαι ελεύθερος.
Δεν χρειάζεται να κρύβεις τις δύσκολες μέρες σου,
ούτε να προσποιείσαι πως είσαι καλά μπροστά μου.
Έχω γνωρίσει κι εγώ τη σιωπή που κρύβεις μέσα σου,
ξέρω πόσο βαριά μπορεί να γίνει μια καρδιά.
ούτε να προσποιείσαι πως είσαι καλά μπροστά μου.
Έχω γνωρίσει κι εγώ τη σιωπή που κρύβεις μέσα σου,
ξέρω πόσο βαριά μπορεί να γίνει μια καρδιά.
Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος
που καταλαβαινόμαστε ακόμα κι όταν κλαίμε.
Χωρίς άλλες μάσκες, χωρίς άλλα ψέματα,
μόνο δυο ψυχές που ψάχνουν τον δρόμο τους απόψε.
που καταλαβαινόμαστε ακόμα κι όταν κλαίμε.
Χωρίς άλλες μάσκες, χωρίς άλλα ψέματα,
μόνο δυο ψυχές που ψάχνουν τον δρόμο τους απόψε.
Γι’ αυτό, κράτα το χέρι μου, μη μ’ αφήσεις.