Γράφει η Κατερίνα Μόσχου, Founder & Managing Partner της Human2Human.
Η φράση «οπισθοχώρηση προς τα μπροστά» που επικαλείται συχνά ο Massimo Recalcati στα κείμενα του, αναφέρεται σε μια αντίφαση που αντανακλά τη διαδικασία της προσωπικής ανάπτυξης και αλλαγής. Αυτή η έννοια περιγράφει πως ορισμένες φορές, για να προχωρήσουμε σε νέες κατευθύνσεις ή να αντιμετωπίσουμε προκλήσεις, μπορεί να χρειαστεί να κάνουμε πίσω, ή να εξετάσουμε ξανά παλιές εμπειρίες και συναισθήματα, τα οποία διαφορετικά θα μας κρατούν πίσω.
Στην ουσία, η «οπισθοχώρηση», δεν είναι απλώς μια υποχώρηση ή μια αποτυχία, μα μια αποτελεσματική στρατηγική που βοηθά τον άνθρωπο να επανασυνδεθεί με τα συναισθήματά του, να κατανοήσει καλύτερα τις σχέσεις του, τις ποιότητες του και να αναθεωρήσει τις επιλογές του όπου χρειάζεται. Αυτή η διαδικασία μπορεί συχνά να φανεί ως μια κίνηση που τον πάει πίσω, ωστόσο είναι τελικά ένα βήμα προς τα εμπρός. Μια κίνηση προς την πορεία της αυτογνωσίας και της προσωπικής εξέλιξης.
Και μιας και μέσα από τις ιστορίες ο άνθρωπος συνδέεται καλύτερα, ας συνεχίσουμε παρακάτω με μια ανθρώπινη εμπειρία.
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νεαρός άνδρας, ο Αλέξανδρος. Ήταν σίγουρος (;;;) ότι ήξερε πού ήθελε να πάει στη ζωή του. Επιζητούσε μια εργασία που να τον ικανοποιεί, μια οικογένεια και πολλούς φίλους. Ωστόσο, καθώς προσπαθούσε να επιτύχει όλους αυτούς τους «στόχους», άρχισε να νιώθει ολοένα και πιο αποκομμένος και ανικανοποίητος. Είχε δυσκολία να βρει χαρά σε οτιδήποτε σχεδόν έκανε και να νιώσει ανάλαφρος με τις αποφάσεις του μα και με τους ανθρώπους που σχετιζόταν.
Έπειτα από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες, αποφάσισε να επισκεφθεί έναν ψυχοθεραπευτή, ο οποίος του μίλησε για την «οπισθοχώρηση προς τα μπροστά». Τον προέτρεψε, με τη δέσμευση να τον συνοδέψει, να εξετάσει τις πρώιμες σχέσεις του, τις σχέσεις με τους γονείς του καθώς και τις σημαντικές εμπειρίες της ζωής του.
Στην αρχή, για τον Αλέξανδρο, αυτό φάνταζε σαν μια οπισθοχώρηση. Του φάνταζε δύσκολο και ανυπέρβλητο. Πώς να αντιμετωπίσει παλιές πληγές και απογοητεύσεις; Τρανταζόταν μέχρι και το σώμα του από τον φόβο.
Όμως, όσο πιο βαθιά βυθιζόταν σε αυτές τις αναμνήσεις, τόσο περισσότερο κατανοούσε τον εαυτό του και τα συστήματα των σχέσεων στα οποία είχε εμπλακεί.
Αναγνώρισε δυσλειτουργικά μα και ιαματικά μοτίβα που επαναλαμβάνονταν. Άρχισε να διαπραγματεύεται τα φορεμένα από τους άλλους «πρέπει» του και, σιγά σιγά, άρχισε να συναντιέται με την αυθεντικότητα του και, με τις δικές του ανάγκες. Άρχισε να αναγνωρίζει τι πραγματικά τον ευχαριστεί και τι όχι. Τι πραγματικά τον συγκινεί και τον διεγείρει, ώστε να βρίσκει χαρά και ευχαρίστηση στις επιλογές του και στις σχέσεις του.
Άρχισε να θυμάται μνήμες και ανθρώπους που του θύμιζαν πως υπάρχει νοιάξιμο και αγάπη στις σχέσεις. Άρχισε να νιώθει πιο σίγουρος για τον ίδιο και να πορεύεται με μεγαλύτερη αίσθηση ασφάλειας και υπεροχής για τον εαυτό του.
Με τον καιρό για τον Αλέξανδρο, αυτή η «οπισθοχώρηση» τον οδήγησε σε μια πιο υγιή αυτοαίσθηση και σε πιο αυθεντικές σχέσεις. Έμαθε να επικοινωνεί καλύτερα, να αποδέχεται τις αδυναμίες του και, τελικά, με αυτές τις νέες γνώσεις, κατάφερε να προχωρήσει στη ζωή του με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ικανοποίηση.
Έτσι, η οπισθοχώρηση προς τα μπροστά μετατράπηκε σε ένα θετικό εργαλείο για την ανάπτυξή του.
Το ταξίδι προς την αυτογνωσία δεν είναι εύκολο, μα είναι ζητούμενο προκειμένου να νιώθει ο άνθρωπος «ολόκληρος» και πλήρης και ασφαλής.
Είναι μια «βουτιά» συχνά σε θολά νερά που προϋποθέτει θάρρος και πίστη, ακόμη και όταν όλα δείχνουν αβέβαια.
Εσύ, αυτό θα το άντεχες για εσένα;
Θα άντεχες να είσαι σε επαφή με τον αυθεντικό σου εαυτό και να κινείσαι σύμφωνα με τις δικές σου ανάγκες και να ζεις τη δική σου ζωή και όχι των άλλων;
